مغاک

جریان انحرافی

2011-09-19T16:03:00.000-07:00

این روزها یک واژه به فهرست واژگان طنز سیاسی جمهوری اسلامی اضافه شده. همان فهرستی که نه بر اساس واقعیت ها که بر اساس تکرار کلیدواژه های سخنرانی های شخص اول مملکت به وجود آمده است و تنها مورد استفاده اش تجارت سیاسی زیر دستی هایش است تا با آن واژگان همدیگر را بکوبند و بسنجند. همان طور که واژه های فتنه و خواص ساکت و بصیرت و ... همینگونه اند. جریان انحرافی

این جریان انحرافی هم یک برچسبی است مانند دیگری ها تا نزدیکی های انتخابات کوتوله های سیاسی داخلی مملکت عزیزمان با آن تیم بندی کنند. تیم هایی که همه دم انتخابات ها به وجود می آیند و تا انتخابات بعدی، برچسب جدید و تیم جدید و داستان جدید...

هیچ کس هم ککش نمی گزد که این جریان انحرافی دست پرورده ی خودمان است، گستاخ تر از آنان هم پیدا می شود و می گوید دست جریان انحرافی و فتنه گران در یک کاسه است. یک باور درست در بین سیاسیون خودی وجود دارد آن هم آن است که هر که بیشتر لفاظی کند علیه غیر خودی ها و بیشتر بارشان کند، اجر و قربش بیشتر است. لفاظی و فحاشی هم ثابت شده که در این نظام نه تنها جریمه ندارد که اجر و قرب می آورد.

این احمدی نژادی که الان رییس جمهور است همان موجودی است که ما از اول از او بدمان می آمد و ذره ای تغیر نکرده، فرقش این شده که برای رای آوردن دور بعد، باید از مجری دور شد. این شد که همه چیز شد جریان انحرافی و همان بلایی که احمدی نژاد و دار و دسته ی الواتش بر سر اصلاح طلب ها آوردند حالا دوستان و آن ها که سر کار آوردندش دارند بر سرش می آورند و تا این جمهوری اسلامی برجاست این داستان هم ادامه دارد...

به پاس چشمانش

2011-04-30T07:32:00.000-07:00

لحظه هایی که همه چیز سیاه بود، خدایی که آن همه پرستیدمش دیگر نبود، اثری از او نمی یافتم. نه در باورهایم و نه در زندگی روزانه ام. بی تفاوتی زنده ماندن و نماندن، آن لحظه که پوچی دنیا و سیاهی نبودن خدایی که فکر می کردم هست و کمک می کند همه ی وجودم را گرفت، آن روزها که جواب هر اتفاق کوچک و بزرگ، لبخند تمسخر آمیز بود، روزهایی که روزشمارم نه از تولد بود که به انتظار انتها نشسته بودم و می شمردم تا نفس برنیاید، روزهایی که تیغ برداشتن و خلاص کردن خود صوابی قبیح بود، روزهایی که تنها به یک نقطه آویخته بودم، به یاد او، روزهایی که دم بر نمی آوردم از آنچه درونم بود، روزهایی که او می دانست و من نمی دانستم، روزهایی که شرح حالم را می نوشتم، اینجا می نوشتم. به خیال خود که نمی داند...

دستم را گرفت و بالایم کشید، چشمانی که باز از نو مرا ساخت، باز زندگی را یافتم. این بار از درون او، زندگی و باورهایم را به من هدیه کرد. دنیا باز رنگی شد. احمقانه است که فکر می کنم تعداد آن ها که اینگونه با وجود خود و فارغ از ظواهر عشق های امروزی، عشق واقعی را درک کرده اند کم هستند، احمقانه است با آن که نمی دانم بر دیگران چه گذشته، فکر می کنم این حقیقت را درک نکرده اند، می دانم. می دانم احمقانه است اما این طور فکر می کنم...

قصه آموزگار و کودک عزیز کرده اش

2011-04-21T09:48:00.000-07:00

امروز قصه داریم. قصه ی کودکی که پنجه در چشم آموزگار انداخت. قصه ی کودک عزیز کرده ای که هر چه خواست آموزگارش فراهم کرد. دردانه ای پروراند که دود در چشم او و دیگران کرد. از بد واقعه آموزگار قصه ما پوشالی بود، کودکی که روزگار، قبای آموزگاری به قامتش دوخته بود. که اگر مقام ناحق و چوب بی مروتش نبود، عزیز کرده اش به اینجا نمی رسید. حال ما مانده ایم و کودکی در قبای عالم با چهره ای خراشیده و کودکی نونور و چنگالی که به صورت هر بی گناه و گناهکاری می اندازد...

نشسته ایم به انتظار پایان داستانمان، بلکه نوبت لباس دوختن ما برسد یا لباس دوخته ای که ما را عزیز کند یا عزیز کرده ای که چنگالش برایمان تیز نباشد و یا اقلا آموزگاری که قبایش به تنش زار نزند...

---------------------------------------

پ.ن :‌ من اینجا ریشه در خاکم...

چندباره

2011-04-17T14:50:00.000-07:00

ذهن من یکی هیچگاه در باب نوشتن چارچوب پذیر نبوده. هر وقت خود را ملزم به نوشتن آن هم در قالب و موضوعی خاص کردم شکست خوردم. نمی دانم شاید این هم دلیل آوردن عقلم برای خودم باشد که چرا نوشتنم منظم نیست اما بگذار این راه دیگر را هم برویم، اقلا حرف اضافه مغز مفت خورمان را دیگر گوش نمی گیریم.

سربلند بیرون آمدن از این دوره ی زندگی همانقدر لذت بخش است که شکست خوردنش دردناک. امید آن که پیروز شویم...

پ.ن:

تا چه حد می خواهند تطهیرش کنند نمی دانم. می دانید مشکل اینجاست که چیزی وجود ندارد که نظر دوستان ما را تغییر دهد. پشتیبان ولایت فقیه هستند تا به خیال خودشان به مملکتشان آسیبی نرسد گیرم عده ای با پشتیبانی احمقانه و عده ای هوشمندانه. تمام مملکت فرمانبردار آقا هستند و حتی با استعفای وزیر مخالفت می کند، می گوید به وزرا رای دهید، حتی تعرفه خودرو تعیین می کند. منصوب ایشان در قم خذعبلاتی می گوید و دوستداران حضرتش برآشفته می شوند که دل آقا خون شد. تا کی می خواهند هر حماقتی را از او جدا کنند و به دیگران بچسبانند خدا می داند.

تعطیلات

2010-12-03T07:35:00.000-08:00

اخیرا از زبان چند تن از دوستان شنیدم که مذمت می کردند این اخلاق ایرانی ها را که از تعطیل شدن مملکت خوشحال می شوند و نمی توانند تاثیر سوء بلند مدت این تعطیلی ها را بر زندگی خود ببینند. من می خواهم بگویم که شما اساسا نمی توانید از قشر زیادی از جامعه فعلی ایران این انتظار را داشته باشید که اینطور فکر کنند.
دو نکته به ذهنم می رسد در این رابطه یکی آن است که در اقتصاد غالبا دولتی ایران که درآمد کارمندان نسبت مستقیم با کار انجام شده توسط آن ها ندارد این انتظار اشتباه است. چرا او باید از تعطیل شدن کارش ناراحت باشد وقتی تاثیر کوتاه مدتی روی درآمد او ندارد؟ اگر می گویید چرا تاثیرش را روی اقتصاد کل کشور و در نهایت روی زندگی خود نمی بیند، من می گویم باز هم نباید چنین انتظاری داشت. نکته دوم همین است.
برای فهمیدن این مطلب کافیست برای لحظاتی از دریچه یکی از همین افراد که سطح درآمد نسبتا پایینی دارند و امروز اکثریت جامعه هستند به زندگی روزمره نگاه کنید. تفاوت مفهوم واژه آینده برای یک فردی مانند ما و او بسیار زیاد است. او به جهت مشکلات بسیار زیادی که برای معیشتش وجود دارد و او را بسیار آسیب پذیر کرده، ممکن است فردا و پس فردا برایش "آینده" باشد. ما اینچنین نیستیم، شاید کمتر کسی از ما باشد که چنین نگرانی ای داشته باشد. "آینده" ی ما وقت محقق شدن بسیاری از اهداف ما است. اهدافی که بعضا بلندمدت تعریف شده اند و احتمالا تعطیل کردن پیاپی کشور با آن در تضاد است. نه فقط تعطیل شدن یکی دو روز که راحت شدن تعطیل کردن یا به اصطلاح ریخته شدن قبح آن برای ما که می خواهیم فرهنگ کار را در کشور ببینیم و پیشرفت آن را در گرو آن می بینیم اتفاق بدی است و این که عموم مردم اطرافمان از این تعطیلی خوشحال می شوند ما را ناراحت تر می کند و می گوییم نمی فهمند. اما من بعید می دانم اگر شما بارها و بارها برای یکی از همین افراد ضرر تعطیل شدن کشور را توضیح دهید و حتی تاثیر آن روی زندگی خود آن فرد، تغییری در او ایجاد شود. می شود برای بیان این موضوع از هرم مازلو استفاده کرد. عموم مردم در نیازهای پایین هرم مانده اند و شما با حرف زدن و استدلال کردن نمی توانید آن ها را بالا بکشید.

هر دو گروه نگران آینده شان هستند اما آین دو"آینده" تفاوت های بسیاری دارند. تمام فکر و ذهن او آن است که زندگی اش را جمع و جور کند و طی آن تفریحی هم داشته باشد و این تعطیلی ها فرصتی عالی برای اوست. این تعطیلی برای آینده ی ما مضر است اما او نمی خواهد این ضرر را ببیند و برایش این ضرر مطرح نیست. مخصوصا آن ها که کارمند دولت هستند گرچه شاید تا حد کمی برای بقیه هم صدق کند.

خلاصه آن که تقبیح رفتار این فراد ناشی از مقایسه با خود است که کار اشتباهیست. راه جا انداختن این مطلب با حرف نیست، تا زمانی که کار و تلاشی که مردم انجام می دهند نسبت مستقیم با درآمد و نتیجه ای که می گیرند نداشته باشد داشتن این انتظار از مردم اشتباه است.
در این که تعطیل کردن مملکت اشتباه است شکی نیست اما از مردم که اکثرشان قشری آسیب پذیر هستند نمی توانید این انتظار را داشته باشید که از این اتفاق واقعا ناراحت شوند.

Vulgarization

2010-05-01T00:58:00.000-07:00

سید حسین نصر (حفظه الله) در کتاب "معرفت و امر قدسی" می گوید "vulgarization" در فرانسه به معنی عامه فهم کردن یک معرفت یا موضوع سخت است و در انگلیسی به معنی مبتذل کردن. بعد می گوید که این دو در عالم واقع به دنبال هم می آیند. یعنی زمانی که شما مثلا یک امر روحانی را که فهم آن نیاز به معرفت خاص دارد تنزیل می دهید برای آن که عامه فهمش کنید، مبتذل می شود. این ها را گفتم تا برسیم به حکایت دوستمان آقای صدیقی امام جمعه موقت تهران.

عمیقا اتفاق بالا در مورد حرف ایشان در ارتباط با زلزله صدق می کند. وقتی ایشان از تریبون نماز جمعه، تریبونی که جای گفتن درس های خاص حوزوی نیست، می آید و یک درس قرآنی را تا این حد تنزل می دهد که : روسری تان را درست کنید تا زلزله نیاید، معلوم است که مضحکه ی عام می شود.آقای صدیقی به گونه ای این مسئله را عنوان کرده که انگار خدا زلزله می فرستد و بعد هم نامه ای پشتش از آسمان می آید که: این هم جواب بی عفتی شما. آن جنبش محترم که در غرب ایجاد شد تحت عنوان "بوب کوئک" محصول ارائه ی این تصویر ابلهانه از معارف دینی ماست. حال بیا و برای یک عده که تنها هدف شان خندیدن و مسخره کردن است توضیح بده که ولله این طور نیست.

این روزها دفاع از بعضی چیزها سخت شده. مخصوصا وقتی عده ای می آیند و لطیفه وار آن را برای مردم می گویند. خیلی وقت ها آدم ترجیح می دهد سکوت کند.

برای دکتر شمس الهی عزیز

2010-04-14T10:12:00.000-07:00

آن وقت که خبرش را یکی از دوستان sms زد، شاید در طول چند ساعت همه با خبر شدند. همه ناراحت بودند از ناراحتی اش. ما که آن بزرگوار را نمی شناختیم اما غم از دست دادنش به ما هم رسید. آن روز که مراسم ایشان در تهران بود و می دیدم که چند نفر از دانشجوهای دکتر به مراسم پدرشان رفتند و چند برابرشان هم که نتوانستند بیایند به خاطر زمانش، تازه فهمیدم معنی آن شعر نخ نما را که: خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

او سمبل اخلاق است برای من. در دانشکده ای که هیچ نمانده از دوستی، اخلاق، محبت، منطق و مهمتر از همه زندگی او تمام سعی اش را کرد تا بیاموزد به ما زندگی کردن را در عین آن که هیچ کم نگذاشت از معلمی.

خیلی وقت ها که مشکلی داشتیم چه شخصی بود و چه مربوط به دانشکده ایشان گوش شنوا بود و هنوز هم هست. وقتی پیششان می رفتم و می دیدم که مثل من زیادند که می آیند و غر می زنند و درددل می کنند و او گوش می دهد با آن صبوری و متانت که همه می دانند، شرمنده می شدم. زمانی که در رسانا بودیم بی اغراق پدری کردند برایمان و اگر نبودند از پس آن همه مشکلاتمان بر نمی آمدیم.

دکتر عزیز

کاری بر نمی آید از ما جز آنکه بگوییم که ما را شریک بدانید در غم از دست دادن آن بزرگوار و آنکه ما نیز سوگوار اوییم که چون شمایی را در مکتب خویش پرورانده. امیدواریم هر چه زودتر باز لبخند دلنشین شما را ببینیم.

فروپاشی اخلاقی

2010-04-10T01:16:00.000-07:00

اگر این روزها به صفحه ی اول خبرگزاری ها و روزنامه ها نگاه کنید حتما خبرهایی از این دست می بینید که یا کسی به دیگری اتهام زده، یا تکذیب کرده یا کسی افشاگری کرده یا تهدید به افشاگری کرده و …

فضایی که بس تهوع آور است و شاید از جانب هیچ کس رعایت نمی شود چون سر خود را بی کلاه می بیند. این که چرا روزنامه ها و خبرگزاری ها پر است از این گونه خبرها مشخصاً معلول بازار بسیار خوب این گونه خبرهاست و اینجاست که عمق فاجعه مشخص می شود. جایی که بی اخلاقی عرف یک جامعه می شود اما در ظاهر فرهنگ او پر است از فضیلت های اخلاقی. فاصله ی بین ظاهر و باطن جامعه آنقدر می شود که همچنان راست گفتن، غیبت نکردن، متهم نکردن دیگران و … فضیلت های اخلاقی جامعه به حساب می آیند اما مردم تمایلشان به دروغ و غیبت و اتهام زدن و ریا و … است. آنچه امروز بیش از هر روز دیگری در بین عامه ی ایرانی ها جا افتاده که : آن کس موفق تر است که زرنگ تر باشد (زرنگ در معنای منفی) مؤید همین مطلب است.

انتخابات ریاست جمهوری ۸۸ بهترین نمونه برای این گفته است. در آن مناظره معروف زمانی که احمدی نژاد آن پرده دری ها را انجام داد، بی اخلاقی موجود در بطن جامعه را به بالاترین سطح حکومتی برد که البته نشان از شناخت بسیار خوب او از جامعه بود. او می دانست که مردم از چه چیز خوششان می آید و چه چیز را دوست دارند بشنوند و میرحسین هم هر چه از اصل برائت شهروندان که اصلی اسلامی نیز هست، سخن گفت هیچ چیز را نتوانست تغییر دهد و بدتر در میان عامه مردم تعبیر به “دست و پا زدن” شد. احمدی نژاد همان بود که اکثریت مردم امروز می خواستند، کسی که اصطلاحاً زرنگ باشد. اما میرحسین محصول دوران جنگ بود، زمانی که مردم در اوج اخلاق مداری بودند. او سال ها از سیاست دور بود و همان آدم ۲۰ سال پیش بود که از درون یک جعبه بیرون آمده بود و در این فضا قرار گرفته بود و می خواست با همان گفتمان به پیش برود(البته بسیاری از کسانی که دور او جمع شدند این گونه نبودند) و یکی از دلایلی که نتایج انتخابات برایش غیر قابل باور می نمود همین بود. اما در آن مناظره تکلیف برنده انتخابات مشخص شد و حقیقتا ورق برگشت و هر کس که در میان مردم می بود این تغییر ناگهانی را به وضوح احساس می کرد. مطمئن هستم که اگر مشابه این مناظره در یک جامعه ی لیبرال اروپایی یا آمریکایی انجام می شد، شکست طرف دیگر حتمی بود.

من فکر می کنم که امروز به اکسترمم این بی اخلاقی نزدیک شده ایم و تا چند وقت دیگر این گونه حرف ها دیگر اثربخشی خود را ازدست خواهد داد و خریداری نخواهد داشت. البته این به معنای بازگشت مردم به اخلاق نیست و سال ها زمان می برد تا دوباره ظاهر و باطن یکی شود. اما آن چه مشخص است، این است که دیگر "توسعه سیاسی"، "عدالت" و حتی "بی اخلاقی" خریداری ندارد. باید به دنبال گفتمان جدیدی بود.

بسم الله

2010-04-05T04:14:00.000-07:00

مدت هاست که می خواستم آنچه در مورد اتفاقات روزانه به ذهنم می رسد را در قالب تحلیل هایی با دوستانم در میان بگذارم. خصوصا این روزها که دستمان دور است از ایشان. می خواستم نام این جا را انتخاب کنم که به مونس خود حافظ پناه بردم و او فرمود:

اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک	از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک
برو به هر چه تو داری بخور دریغ مخور	که بی‌دریغ زند روزگار تیغ هلاک
به خاک پای تو ای سرو نازپرور من	که روز واقعه پا وامگیرم از سر خاک
چه دوزخی چه بهشتی چه آدمی چه پری	به مذهب همه کفر طریقت است امساک
مهندس فلکی راه دیر شش جهتی	چنان ببست که ره نیست زیر دیر مغاک
فریب دختر رز طرفه می‌زند ره عقل	مباد تا به قیامت خراب طارم تاک
به راه میکده حافظ خوش از جهان رفتی	دعای اهل دلت باد مونس دل پاک

این بود که نام اینجا شد مغاک.